12 listopada, 1939 rok

   
"Żołnierze to najdziwniejszy rodzaj ludzki: twardzi jak skórzana tarcza, przesądni jak Egipcjanie, a czuli jak sabińska babka dla swych wnuków."~ Robert Graves

~~&~~

Urodziłam się 12 listopada 1939 roku.
         Nie pamiętam, jak to się stało, ani gdzie, ale muszę wierzyć siłom wyższym. Teraz mam sześć lat i przeżywam koniec wojny. Rodzice zasłaniają mi widok na ulice za każdym razem, gdy chcę coś zobaczyć... coś jest nie tak. Czasami zdołam zauważyć dzieci w moim wieku, lecz już nie pamiętam, kiedy ostatnio bawiłam się lalkami z rówieśniczką.

       Wszędzie widzę zamęt, panuje chaos i hałas, przez co nie mogę spać. Nie ma znaczenia, że jestem małą dziewczynką i chodzę na boso późną zimą- jestem kobietą i mam pracować.

      Samo pomaganie mamie nie wystarcza. Codziennie rano budzi mnie krzyk jakiejś niemiłej pani, która każe mi nosić wodę dla wysokich panów w mundurach. Podobają mi się ich stroje, nawet bardzo, lecz niekiedy czerwone plamy na nich budzą we mnie strach. Smutni panowie pomimo swoich ran uśmiechają się do mnie, a jeden ostatnio dał mi nawet kwiatka.

         Powiedział wtedy, że wróci następnego ranka, lecz do dziś go nie widziałam. Nie wiesz może, gdzie on się podział i czy przyniesie mi znowu stokrotkę..?

~~&~~

pierwszy wpis do pamiętnika Helenki, jak wam się podoba? :)
Ten jest nieco krótszy, niż będą następne, ponieważ to dopiero początek. :)
Postanowiłam do każdego wpisu bohaterki na początku wstawiać cytat, w jakimś stopniu związany z tekstem, napiszcie, czy podoba wam się ten pomysł.
Pozdrawiamy serdecznie, do następnego wpisu!