6 września, 1945 rok

"... dziesiątkami kule brały ich do nieba, lecz każdy wiedział, że tak trzeba"

~~&~~

6 września, 1945 rok

Całe trzy dni siedziałam z mamą w piwnicy jakiejś miłej pani. Dała nam po łyżce zupy pierwszego dnia, a potem już jej nie widziałam. Mama kazała mi się nie odzywać. Od trzech dób nie słyszałam żadnego głosu ludzkiego, wszystko pokazywaliśmy sobie na migi... Zrobiłam się głodna po kilku pierwszych godzinach w ciemności, lecz teraz już nic nie czuję. Czuję pustkę...

Przytulam się do mamy za każdym razem, gdy słyszę strzały, lecz ona mnie nie przytula. Jest milcząca i poważna... chciałam opowiedzieć jej jakiś kawał, lecz zakazała mi mówić. Jak mam ją rozweselić? Daję jej buziaka, a ona patrzy na mnie smutnymi oczami. Uśmiecha się do mnie przez chwilę, a później odwraca głowę do jakiegoś pana w mundurze. To przez niego jest smutna?

Zanim schowaliśmy się w piwnicy rozmawiałam ze starszym chłopcem, który kazał mi wziąć ze sobą jakąś rzecz. Nie chciałam jej wziąć w ręce, więc wrzucił mi ją do przedniej kieszonki. Wyjęłam to teraz z sukienki i przyjrzałam się temu. Wygląda jak jajko wielkanocne, ale jest w brzydkim kolorze. Kto maluje jajka wielkanocne na ciemno-zielony? I po co przyczepiać do nich kółeczka z drutu...? Ten chłopiec był dziwny, przecież święta wielkanocne już były, a do następnych jeszcze daleko, po co mi to dał? Chciałam się o to spytać mamy, lecz ona zasnęła obrócona w stronę pana w mundurze, nie będę jej budzić, niech śpi...

Przyglądam się panu, który jest bardzo podobny do mężczyzny stokrotki, ma nawet taki sam mundur, lecz ten jest brudny. On patrzy na mnie poważnie, nie wiem czy go lubię, jest za bardzo podobny ludzi, którzy kazali spać niemiłej pani- uśmiechnięty, lecz poważny z niewiadomego powodu. Dlaczego mi to robi? Nie chcę o nim myśleć. Nie chcę myśleć o nikim, kto już zasnął, oprócz mamy, bo ona się obudzi, prawda...?

~~&~~

Dzień dobry wraz z nowym wpisem Helenki! :)

Pojawiają się komentarze, dlaczego te wpisy do pamiętnika są takie krótkie, więc odpowiem- nie zapominajmy, że Helenka ma na razie 6 lat i jak wiadomo, też nie można tego lekceważyć. Jednak takie małe dziecko jeszcze nie pisze. :) Drugim powodem jest też to, że to dopiero początki, teraz zaczyna się dopiero czas, kiedy wojna powinna się już dawno skończyć, a nadal trwa, więc będzie więcej do opisywania. :)
Zachęcam do zadawania pytań w komentarzach i oceniania tego, co przeczytaliście.

Pozdrawiam i do następnego wpisu Helenki! :)